W dalekiej przeszłości niektóre rośliny, które obecnie stosujemy jako przyprawy, były stosowane przez znachorów, czarowników i kapłanów. Służyły jako leki, afrodyzjaki, święte oleje, kadzidła itp. Przez całe tysiąclecia handel przyprawami, szczególnie tymi korzennymi pochodzącymi z odległych krajów Azji, przynosił znaczne zyski i był rozwijany. Przypuszczalnie olbrzymie bogactwa króla Salomona pochodziły w znacznej mierze z tego handlu.

Aleksandria za czasów Ptolemeuszów była centrum handlującym przyprawami indyjskimi. Celem wypraw morskich Krzysztofa Kolumba i Johna Cabota były zasobne w przyprawy Indie. Wyspy Moluki były wcześniej nazywane Wyspami Korzennymi i to one były głównym celem wyprawy Ferdynanda Magellana, która w rezultacie skończyła się pierwszym opłynięciem kuli ziemskiej. W XVII wieku powstawały europejskie kompanie handlowe mające za jeden z celów opanowanie jak największej części handlu przyprawami i korzeniami. Były to kompanie angielskie, francuskie i holenderskie.

Istnieje kilka podziałów przypraw, aczkolwiek najbardziej upowszechniona klasyfikacja mówi o podziale przypraw w zależności od tego, z jakiej rośliny i z której jej części są wytwarzane:

• przyprawy owocowe (np. pieprz, ziele angielskie, wanilia, kminek);
• przyprawy ziołowe (np. rozmaryn, tymianek, estragon, bazylia, majeranek, cząber, koper, itd.);
• przyprawy nasienne (np. gorczyca, gałka muszkatołowa);
• przyprawy liściaste (np. tymianek, bazylia, majeranek, liść laurowy);
• przyprawy korzenne (np. chrzan, cynamon, ziele angielskie, pieprz, goździki, wanilia);
• przyprawy kwiatowo-pączkowe (np. szafran, kapary);
• kora (np. cynamonu);
• przyprawy warzywne (czosnek, cebula, papryka);
• kłącza (np. imbir).